محمد پنچر راننده فداکار آذربایجان

محمد بهراپور معروف به (( محمد پنچر)) در سال 1309 در تبریز متولد شد . وی دوران سربازی خود را در شهرستان ماکو گذرانده و در آن زمان راننده ورهرام بود . بعلت رفت و آمدی که به شهرستان خوی داشت . با همسر مرحومش که او نیز متولد تبریز بود . تصمیم به سکونت در خوی می گیرد .وی جزو معدود افرادی بود که در شهرستان خوی خودرو سنگین داشت و خدمات ارزنده ای برای رفاه اهالی منطقه سکمن آباد . الند و سیه چشمه انجام داد. بطوریکه حتی پس از گذشت سالها از وفاتش می گذرد .هنوز هم محمد پنچر نامی آشنا برای اهالی این منطقه است .

کسانی که در این مناطق زندگی می کنند خوب می دانند که مسیر ارتباطی به این مناطق بدلیل صعب العبور و مال رو بودن یکی از راههای خطرناک منطقه محسوب می شد و نام دوه اوچان نیز در ادامه این مسیر نامی آشنا برای مورخان و سفر نامه نویسان دوره های مختلف تاریخی بوده است .

دوه اوچان از انتهای قشلاق فیرورق آغاز و تا کاروانسرای شاه عباسی قوردیک ادامه می یابد و یکی از راههای جاده ابریشم نیز محسوب می شود و بدلیل سرازیری بیش از حد و اینکه شتر ها نمی توانستند جلو سرعت خود را بگیرند باعث گردیده بنام دوه اوچان ( محل پرواز شتر ) در منابع تاریخی عنوان گردد.

گذر از این قسمت راه با خودرو بدلیل خطرناک بودن و سربالایی همیشه با صلوات مسافران همراه بود .بدین لحاظ کمتر راننده ای حاضر می شد به این مناطق برود . محمد پنچر بواسط عشقی که به خدا و ائمه و سادا داشت بنا به سفارش خاندان میر فتاح ترک دیار می کند و خدمت به این مناطق محروم را سرلوحه کار خود قرار می دهد . بطوریکه این خاندان جلیله محمد پنچر را از وراث میر فتاح حساب کرده و همه ساله سهمی را از این بقعه به او پرداخت می کردند .

حضور محمد پنچر در این جاده . نقطه قوتی برای دیگر رانندگان بود . بطوریکه در زمستانها هنگام بارش برف بعنوان راه بازکن عمل میکرد و جسارت و تبحر خاصی در رانندگی داشت . بدلیل سه محور بودن خودرو . محمد پنچر خودرو را از جاهایی عبور می داد که کمتر کسی جرات آن را داشت .

دیزل محمد پنچر به عنوان سوخت رسان . بارکش و مسافر کش در خدمت این مناطق بود و در قبال مسافرکشی اجرت تعیین نمی کرد و اگر پولی هم مسافر نمی داد چیزی نمی گفت . مکانیک تمام عیار خودرو خود و خودرو های خراب شده دیگران در راه بود و آنها را تعمیر می کرد .

وی تا آخر عمر خود در این جاده مشغول خدمت به مردم بود و عمرش را وقف این مناطق کرد و در سال 1377 به دیار باقی شتافت . روحش شاد